شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و درد ناشی از جدایی از یار صحبت می‌کند. او به وضعیت آسمان و حرکت خورشید اشاره می‌کند و می‌گوید که در حالی که دنیا به طور طبیعی در حال گردش است، او در عذاب فراق یار به سر می‌برد. گردون (آسمان) و خورشید نمادهایی از ستم و بی‌رحمی هستند که بر دل او خون می‌ریزند.
بر اوج فلک دوش چو خورشید بگشتبر من ز فراق یار دانی چه گذشت
هوش مصنوعی: دیشب در اوج آسمان مانند خورشید درخشید، اما من از جدایی محبوبم چه حالتی داشتم!
گردون ستمکاره بتیغ خورشیدخون دل من ریخت درین نیلی طشت
هوش مصنوعی: آسمان ظالم، به وسیلهی نور خورشید، خون دل من را در این ظرف آبی رنگ ریخت.