شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حالش به قدری بد است که حتی جسمش از غم باریک‌تر شده است. او به زیبایی ماه شب چهاردهم اشاره می‌کند که از حال او بی‌خبر است. در نهایت، شاعر به تضاد بین شادی‌های زیبای طبیعت و دردی که در دل خود احساس می‌کند، اشاره می‌کند.
تن در غمش از هلال باریکترستو آنماه شب چارده ز من بیخبرست
هوش مصنوعی: تن من در غم او به اندازهی هلالی باریک است و این ماه شب چهاردهم از حال من بی‌خبر است.
او خنده زنان چون گل و چون ابر مرابا گریه بهم ناله و سوز جگرست
هوش مصنوعی: او با خندهاش همچون گل و ابر به من میخندد، در حالی که من از گریه و درد دل رنج میکشم.