شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و لطافت گل سرخ اشاره می‌کند و احساس شرم و غم خود را به خاطر عشق و دل‌باختگی نسبت به آن بیان می‌کند. او می‌گوید که چهره محبوبش همچون گل سرخ درخشان است و این زیبایی باعث سوختگی دل او شده است. در واقع، احساس عشق و حسادت نسبت به زیبایی محبوب در این اشعار موج می‌زند.
ای گشته خجل ز انرخ گلگون گل سرخغرقه شده از رشک تو در خون گل سرخ
هوش مصنوعی: تو که از زیبایی چهرهات شرمگینی، در اینجا گل سرخی هست که به خاطر زیبایی تو، غرق در خون شده و از حسادت به تو میلرزد.
همچون جگر لاله دلم سوخته شدتا چهره بر افروخته ئی چون گل سرخ
هوش مصنوعی: دل من به اندازهی جگر لاله در آتش سوخته است، تا اینکه چهرهای چون گل سرخ برقبار و افروخته داشته باشم.