شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و اندوه عمیق خود صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که چشمانش به قدری پر از اشک است که مانند رودخانه‌ای جاری می‌شود و این اشک‌ها همانند خون بر برگ‌های زریر (طلایی) می‌ریزد. هر شام که به یاد کسی خاص می‌افتد، اشک‌هایش مانند سپیده‌دمی خونین از چشمانش سرازیر می‌شود. به طور کلی، این شعر حاکی از اندوه و یادآوری خاطرات تلخ است.
چون اشکم ازینچشم چو جیحون بچکدبر برگ زریر آب طبر خون بچکد
هوش مصنوعی: وقتی اشک من از چشمانم مانند جیحون (رود بزرگ) به زمین بریزد، بر برگ زریر (یک نوع درخت) مانند آب طبر (آب خونی که از زخم می‌ریزد) بریزد.
هر شام که یاد آرم از انروی چو صبحهمچون شفق از دیده من خون بچکد
هوش مصنوعی: هر وقت شب به یاد او میافتم، مثل صبح که آسمان سرخ می‌شود، اشک از چشمانم می‌ریزد.