شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و غم خود سخن می‌گوید. او حسرت می‌خورد که هیچ‌کس در سختی‌ها به فریادش نرسیده است و از تنهایی رنج می‌برد. شاعر زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس مانند او نمی‌تواند به زیبایی و دلنشینی او برسد. در واقع، شاعر احساس انزوای عمیق و longing را به تصویر می‌کشد.
دل خون شد و فریادرسی راست نکردخوشتر ز غمت همنفسی راست نکرد
هوش مصنوعی: دل شدم از اندوه بسیار غمگین و هیچ کس نبود که به فریاد من برسد. هیچ چیز برایم دلپذیرتر از غم تو نبود و هیچ دوستی در این درد و غم با من همراه نشد.
انزلف تو بر فرق سر ایمشک تتارفرقیست که جز شانه کسی راست نکرد
هوش مصنوعی: موهای تو بر بالای سر مثل عطر ایمشک است، و این زیبایی و جذابیت به قدری خاص است که تنها کسی میتواند آن را درک کند که عاشق باشد.