شمارهٔ ۲۹۳
هوش مصنوعی: شعر بیانگر این است که زمان (فلک) همیشه درد و غم جدیدی را به شاعر تحمیل میکند. شاعر به ستمگری زمان اعتراض دارد، اما تنها ایرادی که بر او میگیرد این است که او را هنرمند میداند.
هرگز فلکم زیاد می نگذاردهر دم بغمی تازه ترم بسپارد
هوش مصنوعی: قدر و تاثیر تقدیر همیشه با من است و هر لحظه چالش و غمی جدید به من هدیه میدهد.
نزد فلک ستمگرم عیبی نیستجز آنکه مرا اهل هنر پندارد
هوش مصنوعی: در نزد آسمان ستمگر، عیبی وجود ندارد، جز اینکه مرا هنرمند تصور میکند.