شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و تشنگی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر تشنگی‌اش به حدی برسد که جانش را بگیرد، نمی‌تواند از شراب بهشت لذت ببرد. همچنین، به چشم سیاه دوست اشاره می‌کند و می‌گوید که به خاطر این زیبایی نمی‌تواند از محبت و ناز او چشم‌پوشی کند. در نهایت، عشق و وابستگی او به معشوق به حدی عمیق است که از زیبایی‌های دیگر چشم‌پوشی می‌کند.
نفسیست مرا که تشنگیش ار بکشدشربت ز کف حور بمنت نچشد
هوش مصنوعی: هیچ چیزی برای من ارزشمندتر از این نیست که اگر تشنگیام مرا به سوی چشمهای ببرد، نمیخواهم از نعمتهای بهشتی بهرهمند شوم، مگر اینکه خودم برای آن شایستگی داشته باشم.
من چشم سیه دوست ازان دارم کوبهر سیهی ز سرمه منت نکشد
هوش مصنوعی: من به چشم سیاه معشوقم علاقه دارم، زیرا آن چشم به زیباییاش نیازی ندارد و از سرمه برای زیباتر شدن استفاده نمیکند.