شمارهٔ ۴۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و نورانی بودن محبوب خود (ایروی دلارای) اشاره می‌کند که مانند شمعی درخشان است. او از محبوب خود می‌خواهد که شبی کلبه‌اش را روشن کند و اگر هم بخندد، این خنده را به خاطر غم‌های خودش که در دل دارد، برمی‌گزیند و در نهایت با اشاره به اینکه از گریه‌اش می‌خندد، به تضاد شادی و غم در احساساتش اشاره می‌کند.
ایروی دلارای تو رخشنده چو شمعبفروز شبی کلبه من بنده چو شمع
هوش مصنوعی: ای دلبر زیبای من، چون شمع درخشان باش و وجودت را در شب تاریک زندگیام تابنده کن، تا در کلبه کوچک و سادهام مانند شمعی روشنی ببخشی.
گر خنده زنم بیتو بر آن خنده گریکز گریه خویش میزنم خنده چو شمع
هوش مصنوعی: اگر بخندم، به خاطر آن خندهای میزنم که از روی غم خودم به وجود میآید، مثل شمعی که در روشناییاش، اشکهایش را پنهان می‌کند.