شمارهٔ ۴۵۷
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان عواطف عمیق عاشقانه و احساسات دردناک ناشی از دوری پرداخته‌اند. شاعر از زیبایی محبوب خود سخن می‌گوید و در عین حال از زخم‌های دلش ناشی از جدایی و فراق ابراز شکایت می‌کند. او به محبوبش می‌گوید که اگرچه خون دلش را مورد انتقاد قرار دهد، اما از عشقش به او دست برنخواهد داشت.
پیوسته ز رویت ایمه مهر گسلپروانه نور میبرد شمع چکل
هوش مصنوعی: چهرهات همیشه مانند نور است که پروانهها را مجذوب خود می‌کند و شمع را روشنایی میبخشد.
گر خون دلم خوری حلالت کردملیکن نکنم هجر دلازار بحل
هوش مصنوعی: اگرچه که قلبم را مینوشی و حلالت میکنم، اما هرگز از دوری تو راضی نخواهم بود.