شمارهٔ ۴۶۶
هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که آرزوی رسیدن به گذشته غیرممکن است و امید به این موضوع تنها ناشی از خیال است. زیرا در نهایت، هیچ‌چیزی جز احساس پوچی وجود ندارد. شاعر احساس می‌کند که برای او، اگر از حال و وضعش غافل شوی، هیچ ارزشی ندارد و خود را وابسته به خاک معشوق می‌داند.
ایدل طلب گذشته امریست محالامید بنا آمده باشد ز خیال
هوش مصنوعی: ای دوستان، خواسته من در گذشته چیزی غیرممکن است، چرا که امیدی از خیال و تصور ایجاد نشده است.
چون زین دو بدست نیست الا بادیمن خاک توام اگر نگردی از حال
هوش مصنوعی: در اینجا سخن از نداشتن چیزی به جز توست. من مثل خاک تو هستم و اگر تو به من توجه نکنی، وضعیت من تغییر نمیکند.