شمارهٔ ۴۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که موهای معشوق بر دلش سنگینی می‌کند و این احساس بیدلی و درد را به او می‌دهد. او به درمانی برای دل زخم‌خورده‌اش اشاره می‌کند که تنها با لب‌های معشوق ممکن است به دست آید و در نهایت با بیان "وای دلم" آلام و دردهایش را به تصویر می‌کشد.
ای برده سر زلف تو از جای دلمو افکنده سر زلف تو بر پای دلم
هوش مصنوعی: ای زیبایی که موهای تو دل مرا به تلاطم انداخته است، سر موهایت را بر دل من گذاشتهای.
درمان دلم لعل لبت گر نکندپس وای دلم وای دلم وای دلم
هوش مصنوعی: اگر لبخند تو نتواند دردی را از دلم درمان کند، پس وای بر حال دلم، وای بر دلم!