شمارهٔ ۵۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و تأثیر پسته (شاید اشاره به عشق یا زیبایی معشوق) اشاره می‌کند که او را به خواب برده و اشک او به مانند شراب عناب از چشمانش جاریست. او خود را شمعی توصیف می‌کند که از حرارت عشق به معشوق، آب می‌شود و اشک‌ها به مانند قطره‌های آب از چشمانش می‌چکد. این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق عمیق و درد و رنج ناشی از آن است.
بربود مرا پسته تو خواب از چشموافشاند سرشک همچو عناب از چشم
هوش مصنوعی: محبت تو خواب را از چشمانم گرفت و اشکهایم را مانند سیب زرد بر زمین ریخت.
ماننده شمعم از هوای رخ توکز آتش دل میچکدم آب از چشم
هوش مصنوعی: مانند شمعی هستم که به خاطر زیبایی تو، از آتش دل باران اشک میریزم.