شمارهٔ ۴ - شکایت از دوری
هوش مصنوعی: شاعر با سوگند به وجود خداوند، به کوچک بودن خود در برابر علم و دانش او اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که بدون الهام و هدایت الهی، انسان نمی‌تواند درست از نادرست را تشخیص دهد. شاعر از وجود خداوند و فاصله‌اش از او ابراز غم می‌کند و می‌گوید که او در چنین حالتی مانند ماهی در خشکی یا شکر در آب، بی‌تاب و نگران است.
هست سوگندم بنام آنکه هستپیش علمش ذره همچون آفتاب
هوش مصنوعی: من به نام کسی که علمش بینهایت است، سوگند میخورم که در برابر دانش او، حتی کوچکترین ذرهای مانند خورشید است.
وانکه بی الهام ارشادش خردباز نشناسد خطا را از صواب
هوش مصنوعی: کسی که بدون الهام و هدایت الهی باشد، عقلش نمی‌تواند خطا را از درست تشخیص دهد.
کز فراق حضرتت من بنده رانیست پروای خور و امکان خواب
هوش مصنوعی: به خاطر دوری تو، من دیگر به خوراک و خواب اهمیت نمیدهم.
بی رکاب اشرفت هستم چنانکماهیی بر خشک یا شکر در آب
هوش مصنوعی: من بیسوار هستم، مانند ماهیای که بر روی خشکی بیفتد یا مانند شکر که در آب حل میشود.