شمارهٔ ۶ - نکوهش فرستنده شراب بد
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش و دعا به خداوند کریم و بخشنده پرداخته است. شاعر از رحمت و کرم الهی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود کمبودهای خود، همیشه به درگاه خدا امید دارد. او تاکید می‌کند که هرگونه خطا و تقصیر، به خاطر رحمت و عفو خداوند بخشیده می‌شود. شاعر همچنین به شکایت خود از دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که مشکلات او نه از خدا بلکه از شرایط زمانه‌اش است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگرچه شایسته رحمت الهی نیست، اما همچنان امیدوار به بخشش و کرم خداوند است.
ای کریمی که دام منت راکرم و بخشش تو دانه ماست
هوش مصنوعی: ای بخشندهای که نعمتهای تو، وسیلهی برکت و روزی ماست.
بهمه وقت چون فرو مانیمکف زربار تو خزانه ماست
هوش مصنوعی: ما در هر زمانی که در برابر تو قرار میگیریم، به زرق و برق و زیبایی تو دلگرم و شاداب هستیم.
گر بخدمت همیرود تقصیرعفو و حلمست کان بهانه ماست
هوش مصنوعی: اگر به خدمت تو بیایم، تقصیر ما عفو و صبر توست که اینجا بهانهای برای ما شده است.
از تو ما را شکایتیست لطیفوان نه از تست از زمانه ماست
هوش مصنوعی: ما از تو هیچ گلایهای نداریم، بلکه ناراحتی ما به خاطر شرایط و اوضاع زمانهای است که در آن زندگی میکنیم.
آنچه می بود کم فرستادیکه همه شهر پر فسانه ماست
هوش مصنوعی: هر چیزی که کم و ناکافی بوده، ارسال کردهای، زیرا تمام شهر پر از داستان و افسانهای است.
لایق بخشش تو نیست ولیدر خور ریش ابلهانه ماست
هوش مصنوعی: شایستهی بخشش تو نیستم، اما با این حال، رفتار احمقانه من سزاوار تنبیه است.
اگر آنرا شراب شاید خواندچاه ما پس شرابخانه ماست
هوش مصنوعی: اگر آن چیز را شراب بنامند، پس چاه ما به نوعی محل نگهداری شراب ماست.