شمارهٔ ۱۸ - تقاضا
هوش مصنوعی: در شعر، شاعر به خداوند کریم و بخشنده اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که تمام امیدش به اوست. او از مشکلات و آسیب‌هایی که از سوی دوستان و دشمنان می‌بیند، سخن می‌گوید و در عین حال تأکید می‌کند که تقاضایش از خداوند خالصانه و از روی نیاز است. شاعر به این نکته نیز اشاره می‌کند که درخواست‌های او نمی‌تواند به سادگی و بدون عمق معنایی باشد و همه چیز باید با توجه به حقیقت و درک صحیحی از نیازها مطرح شود.
ای کریمی که در جهان کرمبخشش بی ریات عادت و خوست
هوش مصنوعی: ای مهربانی که در دنیا به بخشندگی و کرم خوب شناخته شدهای بدون اینکه به هیچ گونه نباید و ناپسندی عادت کنی و یا تحت تاثیر قرار گیری.
میزبانی است تازه روی گفتکه همه پشت گرمی من ازوست
هوش مصنوعی: میزبان جدیدی به من گفت که همه امید و دلگرمی من از اوست.
پشتم از خدمتت دوتاست چرارشتهای امید من یکتوست
هوش مصنوعی: من از خدمت و کمک تو به دوش خود سنگینی احساس میکنم، چرا که رشتههای امید من تنها به تو وابسته است.
لیکن از جان و تن همیکاهماز بسی طعنه های دشمن و دوست
هوش مصنوعی: اما من از جان و بدن خود برای تحمل بسیاری از طعنهها و نیش و کنایههای دشمن و دوست میکوشم.
بخدا و رسول و کعبه اگراین تقاضا ز بهر کهنه ونوست
هوش مصنوعی: به خدا و پیامبر و کعبه قسم، اگر این درخواست به خاطر چیزهای قدیمی یا جدید باشد،...
بعد ازان ده قصیده غرااین تقاضا بدین صفت نه نکوست
هوش مصنوعی: پس از آن، ده قصیده زیبا را با این ویژگی درخواست کردن، کار مناسبی نیست.
خود همه بادگیر این گفتهنه گل آید برون زباد از پوست؟
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که تمام کلمات و عبارات زیبا و دلنشین، در واقع به مانند بادگیرهایی هستند که ممکن است تنها در ظاهر زیبا به نظر برسند، اما حقیقت و عمق آنها ممکن است ناپیدا بماند. به عبارتی دیگر، ممکن است زیبایی ظاهری کلمات نتواند به عمق و معنای واقعی آنها اشاره داشته باشد.