شمارهٔ ۳۷ - تکیه بدنیا
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند چیزی از دنیا با خود ببرد، حتی اگر به قدرتی همچون سکندر یا ثروتی مانند قارون برسد. همه انسان‌ها با خود به دنیا می‌آیند و در نهایت، بدون چیزی از دنیا می‌روند.
کسی کودل درین محنت سرابستتو چونان دان که او رائی ندارد
هوش مصنوعی: کسی که در این بستر سخت و دشوار زندگی گرفتار شده، مثل کسی است که در یک سراب بیفایده به دنبال آب میگردد، زیرا آن شخص هیچ راستی و حقیقتی در کارش وجود ندارد.
ترا زین خاکدان گردی نخیزد؟که او در غدر همتائی ندارد
هوش مصنوعی: آیا تو از این دنیای خاکی برنمیخیزی؟ چرا که او در قدرت و ارادهاش همتایی ندارد.
مکن تکیه برین گل مهره کو نیزدرین میدان سر و پائی ندارد
هوش مصنوعی: به کسی که به زیبایی و محبت تکیه کردهای، اعتماد نکن، زیرا او نیز در این میدان زندگی قدرت و ثباتی ندارد.
ازان که گه بلرزد تا بدانیکه او هم پای برجائی ندارد
هوش مصنوعی: وقتی که زمین میلرزد، متوجه میشوی که هیچ چیز در این دنیا ثابت و پایدار نیست.