شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهان
هوش مصنوعی: این متن شعری است از صایم الدهر که به روزه‌داری و قوانین دین اشاره دارد. شاعر از سختی‌هایی که در روزه‌داری تجربه می‌کند می‌گوید و اینکه در طول روز محو کار و خواب است و شب‌ها در حالت بیداری و نظارت به سر می‌برد. او به وضعیت افراد دیگر که در عید به خوردن و نوشیدن مشغولند و نسبت به او بی‌اعتنایی می‌کنند، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از خداوند طلب یاری می‌کند تا در روز عید به او رخصتی بدهد و روزه‌داری را برایش آسان کند.
زاول که نفس ناطقه را از شعاع عقلایزد به لطف خویش و به رحمت بیافرید
هوش مصنوعی: آغاز وجود انسان، به ویژه روح ناطقه، نتیجهی بخشش و رحمت الهی است که از نور عقل خداوند به وجود آمده است.
پستان خویش در دهن شاعران نهادتا هر کسی به قدر فصاحت همی مکید
هوش مصنوعی: او پستان خود را به دهان شاعران گذاشت تا هر کسی به اندازه بلاغت و فصاحتش از آن بهرهمند شود.
وز بهر اینکه دیرتر آمد مجیردینشیرش نمانده بود پس اندر دهانْش رید
هوش مصنوعی: به این خاطر که مجیردین دیرتر رسید، دیگر شیرش باقی نمانده بود و به همین دلیل در دهانش چیزی نمانده بود.