شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویه
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که برتری و فضل انسان‌ها بر یکدیگر تنها به دادن و گرفتن وابسته است. وقتی که کسی چیزی را می‌دهد و دیگری آن را می‌گیرد، در واقع این تبادل باعث می‌شود که برتری معنایی نداشته باشد. در نهایت، وقتی طمع و انتظار از بین برود، حتی کسانی که فکر می‌کنند از دیگران برترند، درمی‌یابند که خود را کمتر از دیگران نمی‌دانند.
از منت شرم نیامد که پس از چندین مدحوعده های تو همه عشوه و تمویه بود
هوش مصنوعی: از تو هیچ شرمی نداشتم که بعد از این همه تعریف و تمجید، وعدههایت فقط دلربایی و فریب بود.
مردریگی که مرا خواهی دادن بدو سالچند محتاج بترویح و بتوجیه بود
هوش مصنوعی: این مردی که میخواهی به من بدهی، برای چند سال نیازمند آرامش و توجیه است.
من خجل میشوم از هر که بخواند شعرمتا ازان خواندنش آسایش و ترفیه بود
هوش مصنوعی: من از اینکه کسی شعر من را بخواند و از آن لذت ببرد خجالت میکشم.
که چو از اول بر خواند که فی السعد الدینتا بآخر همه نیز و وله فیه بود
هوش مصنوعی: وقتی که از ابتدا بر سفرهای نشسته بودند که در آن خوشبختی و دین خوب بود، تا انتها همه از آن بهرهمند بودند و در آن شاد و شاداب بودند.
وانگهی زیبد کز خلعت و از بخشش توکیسه من تهی و خانه من تیه بود
هوش مصنوعی: سپس شایسته است که وقتی تو لباس و بخشش دادن داری، کیسه من خالی و خانهام ویران باشد.
رایگان مدح تو بر گفتن نز عقل بودورچه مدح تو چو تسبیح و چو تنزیه بود
هوش مصنوعی: ستایش تو به صورت رایگان بر زبان نمیآید زیرا حتی اگر زبان به تعریف تو باز شود، عقل قادر به درک عظمت تو نیست. هرچند که ستایش تو مانند ذکر و تسبیح است و بار معنایی والایی دارد.
هر چه در مدح تو گویند بدین همت وجودهمچو در حق خدا گفتن تشبیه بود
هوش مصنوعی: هر چه دربارهی تو به زبان بیاورند، با توجه به عظمت وجودت، همانند سخن گفتن دربارهی خداوند است.
هان نمیگویم از عهده آن بیرون آیکاینچنین بیتک ها از پی تنبیه بود
هوش مصنوعی: به شما نمیگویم که از عهده این کار بر نخواهید آمد، زیرا این جملهها به منظور تنبیه و هشدار به شما بیان شده است.