شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبود
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به اهمیت تحسین و تعریف از خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که خوشحالی‌اش به تحسین دیگران بستگی ندارد و اگر کسی مانند او تحسین نکند، دیگران نیز او را مورد تحسین قرار خواهند داد. در نهایت، شاعر از طرف مقابل می‌خواهد که به او اعتبار و احترام لازم را بدهد، زیرا او خود را لایق این محبت می‌داند.
بمعبود بیچون که چون گفت کنز کتم عدم جان زمین بوس کرد
هوش مصنوعی: جان زمین در عشق تو به خود آمد و سجده کرد، چون تو ای معبود بینظیر، به جهان وجود فرمان دادی.
که بی طلعت تو درین چندگاههمی بخت بد بر من افسوس کرد
هوش مصنوعی: در این مدت که تو را ندارم، شانس بد به من حسرت میزند.
دل ار شادیی داشت تلبیس بودلب ار خنده کرد ناموس کرد
هوش مصنوعی: اگر دل شادی داشته باشد، چهرهاش نشان میدهد و اگر لبخند بزند، حرمت و عزتش را حفظ می‌کند.