شمارهٔ ۱۱۵ - دل برده
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس شکرگزاری و ستایش خداوند سخن می‌گوید. او می‌گوید که در این حالت خاص و روحی به جز اندیشیدن به معنی و مفهوم خاصی نمی‌تواند چیزی دیگری را در نظر بگیرد و نمی‌داند که اگر مشکلات و چالش‌ها به سراغش بیاید، تنها به همان یک معنا و موضوع فکر خواهد کرد. در واقع، او به عمق تفکر و توجه به معانی والای وجود خداوند و شرایط خود اشاره دارد.
بر نرگس تو رفتم بهزار لابه گفتمدل برده بازپس ده که دل دگر ندارم
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چشمانت، به هزار خواهش به تو نزدیک شدم و از تو خواستم که دل من را که دزدیدهای، برگردانی، چرا که دیگر دلی برای من نمانده است.
سوی زلف کرد اشارت که بجوی رخت هندومگر او ببرده باشد من ازین خبر ندارم
هوش مصنوعی: اشارهای به زلف او کردم که بروم به دنبال زیباییاش، اما نمیدانم آیا آن زیبایی واقعی است یا نه.