شمارهٔ ۱۱۶ - قطعه
هوش مصنوعی: این شعر به احساس اشتیاق و انتظار نسبت به کرم و بخشش پرداخته است. شاعر از گذشت زمان و حسرتی که در دلش به خاطر این انتظار ایجاد شده، سخن می‌گوید. او به تصاویر زیبایی از طبیعت و نمادهای خوشی اشاره می‌کند، مانند سوسن و سرو، تا عظمت و زیبایی شخصیت کرم را توصیف کند. در نهایت، شاعر با ابراز شادی و افتخار نسبت به کرم، احساس خرسندی خود را از این نعمت‌ها بیان می‌کند.
خداوندا بدین حالت من از شکر و ثنا گفتننپردازم همی حقا که چیزی دیگر اندیشم
هوش مصنوعی: پروردگارا، با این حالتی که دارم، از گفتن شکر و ستایش دست نمیکشم؛ حقیقت این است که در دل چیز دیگری میگذرد.
ندانم من که گر حاشا جهد بر دامنت بادیمرا پروای آن باشد که یک معنی براندیشم
هوش مصنوعی: نمیدانم که اگر در برابر تو از چیزی کنارهگیری کنم، آیا میخواهم که آن باد به دامنت بچسبد یا نه، بلکه فقط در پی یک فکر هستم.