شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و جذابیت یک معشوق سخن می‌گوید. شاعر اشاره دارد که با بستن زلف و نقاب معشوق، جان‌های زیادی تحت تأثیر خشم او قرار گرفته‌اند. همچنین، معشوق با زیبایی‌اش مانند ماه، همه را مسحور کرده است. دل شاعر در غم معشوق از پا افتاده و او از سر دل‌تنگی می‌خواهد که معشوق به آن توجه کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هر کس زیبایی معشوق را ندیده است، در حقیقت از خوشبختی دور مانده است.
این دل که به بند زلف دربسته‌ستبس جان که به تیغ خشم خود خسته‌ست
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و قدرت شخصی اشاره دارد که در سایه زلفهای خود، دلها را به تسخیر درمیآورد. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که انسانها تحت تاثیر خشم و غضب او قرار میگیرند و ممکن است آسیب ببینند. در واقع، این بیت تصویری از لطافت و در عین حال، خطرناک بودن عشق و علاقه است.
بسته‌ست نقاب مشگ بر رویتزان ماه طلسم خویش بشکسته‌ست
هوش مصنوعی: نقاب مشکی که بر چهرهات است، از زیباییات کسر نمیکند، زیرا آن ماهی که در وجود توست، جادو و افسون خود را شکسته است.
دل با غم تو در آمده‌ست از پایبگذر ز سرش که این نه آن دستست
هوش مصنوعی: دل من از غم تو پر شده است، پس به آرامی از بالای آن بگذر که این دیگر آن دستی نیست که قبلاً بود.
شاید که دلم ز خرمی بگسستتا او به چه زَهره در تو پیوسته‌ست
هوش مصنوعی: شاید قلبم از خوشحالی شکسته شده باشد، زیرا او به تو پیوسته و در تو تجلی پیدا کرده است.
چشم ار ز لب تو دوش مِیْ خورده‌ستانکار مکن هنوز هم مستست
هوش مصنوعی: چشم من بر روی لبهای تو بود و نمیتوانی منکر آن شوی، زیرا هنوز هم تحت تاثیر آن هستم.
فی الجمله رخ تو آفتی صعبستهرکس که ندید روی تو رَسته‌ست
هوش مصنوعی: به طور کلی، زیبایی و جذابیت چهره تو به قدری خاص و دشوار است که هر کسی که نتوانسته آن را ببیند، در واقع از خوشبختی و بهرهمندی بیبهره مانده است.