شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق عمیق و حسرت شاعر به معشوقش است. شاعر بیان می‌کند که بدون معشوق، زندگی برای او مانند قفس است و غم عشق او را فراگرفته است. او نمی‌تواند از این عشق فرار کند و در عذاب و اندوه به سر می‌برد. شاعر همچنین به نزدیک بودن مرگ اشاره می‌کند و احساس می‌کند که فاصله‌اش با آن تنها به اندازه یک نفس است. در نهایت، به سختی‌هایی که از طرف دیگران به او می‌رسد اشاره می‌کند و می‌گوید که این دشنام‌ها و خشم‌ها در برابر عشق او ناچیز است.
عشقت ایدوست مرا همنفسستبی تو بر من همه عالم قفسست
هوش مصنوعی: عشق تو برای من همچون یک دوست و همدم است؛ بدون تو، همهی دنیا برای من مانند یک زندان به نظر می‌رسد.
حلقه زلف تو دل می گیرددر شب زلف تو حلقه عسست
هوش مصنوعی: زلفهای تو مثل حلقههایی است که دل را در شب به خود جلب می‌کند و زیبایی آن باعث میشود دل اسیر شود.
من ز عشق تو کجا بگریزمکاشگم از پیش و غم تو زپسست
هوش مصنوعی: من از عشق تو کجا میتوانم فرار کنم؟ ای کاش میتوانستم از پیش تو دور شوم، ولی غم تو همیشه دنبالم است.
غم تو میخورم و میگریمچون باشگی و غمی دسترسست
هوش مصنوعی: به خاطر تو ناراحت و گریهکنان هستم، چون در دل خودم درد و اندوهی دارم که به راحتی قابل احساس و فهمیدن است.
مرگ نزدیک بمن چونان شدکه میان من و او یک نفسست
هوش مصنوعی: مرگ به من بسیار نزدیک شده است، به گونهای که تنها یک نفس فاصله میان من و او باقی مانده است.
هر که گوید که فلان را بنوازگوئی از خشم فلان خود چه کسست
هوش مصنوعی: هر کس که بگوید فلانی را باید نوازش کرد، نشان میدهد که از خشم و غضب فلانی خود خبر ندارد.
خشم و دشنام تو در می بایدطعنه دشمنم آخر نه بسست؟
هوش مصنوعی: خشم و دشنام تو در میتواند به دشمنانم اشاره داشته باشد، زیرا این رفتار تو نشانهای از ضعف است.