شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و دردناک در عشق است. شاعر از رنج و غم ناشی از علاقه‌اش سخن می‌گوید و این‌که عشقش به او دلیلی برای تحمل سختی‌ها می‌دهد. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که از زیبایی او بهره‌مند می‌شود، باید فدای عشق او باشد. شاعر همچنین درباره احساس ناامیدی و غم ناشی از نبود عشق می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که دل او حتی در شرایط سخت، عشق را انتخاب کرده است و نتیجه‌اش را می‌پذیرد. به طور کلی، شعر به عواطف عاشقانه و دردهای ناشی از آن پرداخته و به زیبایی‌های عشق و سختی‌های آن تأکید دارد.
دلم زدرد تو خون شدترا چه غم داردنه عشق تو چو منی در زمانه کم دارد
هوش مصنوعی: دلم از درد تو به شدت میسوزد، اما چه مشکلی دارد؟ عشق تو برای کسی مثل من در این دنیا کم است.
مرا بعشوه ازین بیش در جوال مکنکه دل چو وعده تو پای در عدم دارد
هوش مصنوعی: من را بیشتر با ناز و عشوهات تحت فشار قرار نده، زیرا دل من همانند وعده تو، در حال ناپدید شدن است.
ز روی خوب تو دانی که بر تواند خورد؟کسی خورد که بخروارها درم دارد
هوش مصنوعی: از زیبایی تو معلوم است که چه کسی میتواند بخرامد و بهره‌مند شود. تنها کسی میتواند لذت ببرد که ثروت زیادی داشته باشد.
میان اینهمه محنت نگوئیم چونیکسیکه چو نتوکسی دارد او چه غم دارد
هوش مصنوعی: در این دنیا با تمام مشکلات و رنجهایی که وجود دارد، نباید از حال و روز خود شکایت کنیم. کسی که مثل یک غنچه زیبا به زندگی نگاه می‌کند و خوشبختیهایش را درک می‌کند، نگرانی و غمی نخواهد داشت.
ز روزگار قفاها چنین خورد بیشکچو من گدای که معشوق محتشم دارد
هوش مصنوعی: از روزگار، این گونه میخورم که چون من، گدایی هستم که محبوبی بزرگ و باعظمت دارد.
گمان من همه این بود کوچودل ببردبجان ندارد قصدی ولیک هم دارد
هوش مصنوعی: من فکر میکردم که این کوچودل به کسی آسیب نرساند، اما در واقع او هم نیت بدی در دل دارد.
دل من ارزجهان اختیار عشق تو کردسزای خویش بدین کرده لاجرم دارد
هوش مصنوعی: دل من عشق تو را بر همه چیز ترجیح داد و به همین خاطر، حالا سزاوار این احساس است.