شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از درد و ناله‌هایی می‌گوید که به خاطر فراق محبوبش در دلش حس می‌کند. زیبایی و زلف معشوق به شکل‌های مختلف در ذهن او تداعی می‌شود و او نمی‌تواند تحمل کند. شاعر می‌گوید که هیچ چیزی نمی‌تواند بار غم دلش را تحمل کند و این درد از هجرت belovedش نشأت می‌گیرد. در نهایت، او اشاره می‌کند که عشق و دلتنگی او چنان عمیق است که به ظاهرش نیز تاثیر گذاشته و دامنش را به خون میکشد.
تا خط تو رخت بیرون میکشدناله من سر بگردون میکشد
هوش مصنوعی: هرگاه خط نوشته تو از دل من بیرون میآید، ناله و غم من به آسمان میرود.
زلف تو همچون مهندس بررختهر زمان شکلی دگرگون میکشد
هوش مصنوعی: موهای تو مانند هنرمند یا طراح در هر زمانی شکلی تازه و متفاوت به خود می‌گیرد.
خاک پایت خیمه بر مه میزندآب چشمم سر بجیحون میکشد
هوش مصنوعی: خاک پای تو مانند چادرش در آسمان ستارهها برپا شده است و اشکهای من به سوی زمین روان می‌شود.
با که داند گفت دل جز با لبتجورها کز زلف شبگون میکشد
هوش مصنوعی: دل نمیداند با که صحبت کند، جز با لبهای تو که از زلفهای تیره و سیاه شب الهام می‌گیرد.
بار تو کش چرخ نتواند کشیدخود نپرسی کاین دلم چون میکشد
هوش مصنوعی: بار سنگینی که بر دوش من است، چرخ فلک نمی‌تواند آن را تحمل کند. خودت هم نمیپرسی که چرا دلم اینگونه به شدت میتپد و میکشد؟
از فلک هرگز کشیده کی بوددل ز هجرت آنچه اکنون میکشد
هوش مصنوعی: از آسمان هرگز دل به دوری و هجرت نمیزد، اما اکنون چه مشکلی را متحمل می‌شود.
دل که گفت از غم فشاندم آستیندامن از هجر تو در خون میکشد
هوش مصنوعی: دل می‌گوید از غصه آستینم را بالا زدم و دامنم را از جدایی تو در خون میزنم.