شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌ها و شادی‌های بهار و نوروز می‌پردازد. شاعر از فرارسیدن بهار و رویش گل‌ها و خوشبویی طبیعت صحبت می‌کند و شادی دل‌ها در این فصل را یادآوری می‌کند. او به زیبایی محفل و دلبرانی که هر کسی به دنبالش است اشاره می‌کند. هم چنین، بلبل‌ها در شب‌ها غزلی عاشقانه سر می‌دهند که بازتابی از عشق و شوق زندگی است. در پایان، شاعر نام شاه را ذکر می‌کند که به عنوان منبع خوشبختی و سعادت در جهان محسوب می‌شود.
ابر نوروز زغم روی جهان میشویدباز هر دلشده دلبر خود میجوید
هوش مصنوعی: ابرهای بهاری غمهای جهان را میشویند و هر کسی به دنبال محبوب خود میگردد.
باد چون طبله عطار بمشک اندودستهرکجا برگذرد خاک ازو میبوید
هوش مصنوعی: باد مانند عطار است که با مشک خود همه جا را معطر می‌کند. هر جا که بگذرد، خاک آنجا نیز بوی خوشی میگیرد.
بربنا گوش چمن خط بنفشه بدمیدچشم بددور نبینی که چه خوش میروید
هوش مصنوعی: ای دوست، چمن را با صدای نقشی زیبا و نرم بدمید. نکند که چشمت بد ببیند و زیبایی بینظیری که در حال رشد است را نادیده بگیرد.
گل چو من مدح ملک گفت و دهن پرزر کردلاله بنگر بحسد روی بخون میشوید
هوش مصنوعی: گل مانند من دربارهی بزرگی پادشاه صحبت کرد و در همان حال دهنش پر از طلا شد. لاله را ببین که به خاطر زیباییاش، به حسادت رنگش را به خون میآلاید.
هر شبی بلبل سرمست بگوید غزلیتا چومن فردا در پیش ملک میگوید
هوش مصنوعی: هر شب بلبل شاداب و سرمست غزلی را میخواند، تا فردا آن را در حضور پادشاه بیان کند.
شاه جانبخش جهانگیر حسام الدین آنکه سوی در گهش اقبال بسر میپوید
هوش مصنوعی: شاه بزرگ و بخشندهای که بر جهان فرمانروایی می‌کند، حسام الدین نام دارد. او آنچنان با عظمت است که بخت و اقبال دائماً به سوی دربار او میآیند.