شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و نسبت به او احساساتی عمیق دارد. او به طعنه‌هایی که رخسار معشوق به ماه می‌زند، و همچنین به اسب او که خاک را در چشمان دیگران می‌زند، اشاره می‌کند. زیبایی معشوق به حدی است که خرد را گمراه کرده و تمامی زیبایی‌های گردون در برابر او کم‌رنگ به نظر می‌رسند. حتی اگر معشوق از بین برود، تعجبی نخواهد بود چون درخشش او به اندازه‌ای است که نقطه‌های دیگر به کناره می‌روند. در نهایت، شاعر از درد جدایی و هجران سخن می‌گوید و تأثیر عمیق عشق را بر احساسات و زندگی‌اش به تصویر می‌کشد.
رخ تو طعنه بر ماه فلک زدسمندت خاک در چشم ملک زد
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو به ماه آسمانی اعتراض کرد و اسب تو با گرد و خاکش در چشم پادشاهان نفوذ کرد.
دولعل تو خرد را دیده بردوختدو جزع تو سمارا برسمک زد
هوش مصنوعی: دو دندان تو چنان زیباست که عقل را به شگفتی میاندازد و گویی دو گیسوی تو بر روی دل رسم میاندازد.
عیار ماه گردون داشت نقصانچو نقد خویش با تو در محک زد
هوش مصنوعی: ماه درخشان کمنور شده است، مانند اینکه وقتی برای سنجش ارزش عشق خویش با تو، آن را در ترازوی واقعی قرار دادهام.
اگر ازتو نماند مه عجب نیستکه باشش نقطه پروین کم زیک زد
هوش مصنوعی: اگر تو دیگر درخششی نداشته باشی، جای تعجب نیست که ستارهای هم که در آسمان داری، کمنورتر از نقاط دیگر باشد.
زشرمت شد نهان در خاک خورشیدچو حسنت خیمه چون مه بر فلک زد
هوش مصنوعی: خجالت تو باعث شد که زیباییات را از چشمها پنهان کنی، همانطور که خورشید در خاک پنهان شده است، و زیباییات مانند چادر مه بر آسمان گسترده شده است.
بساکز هجر تو خون جگر خوردکسی کو باغمت نان و نمک زد
هوش مصنوعی: به خاطر فقدان تو، کسی به شدت عذاب می‌کشد و در عین حال کسانی که در باغ تو زندگی کردهاند، بر او نان و نمک میزنند.