شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و درد ناشی از هجران می‌پردازد. شاعر به دوستش می‌گوید که بر روی آب خط مشگینی بنویسد، زیرا نوشتن بر روی خط، کار درستی نیست. او از صبر و تحمل دلش می‌گوید که به خاطر دوری محبوبش ویران شده است. در پایان، او به قصه‌ای اشاره می‌کند که با خون دلش نوشته و از دوستش می‌خواهد که آن را بخواند و شاید جوابی برای او بنویسد.
ایدوست خط مشگین بر روی آب منویسبر روی خط نوشتن نبود صواب منویس
هوش مصنوعی: ای دوست، بر روی آب با خط مشکی بنویس که روی این نوشته، نوشتن صحیح به شمار نمیآید.
صبر از دلی چه خواهی کز هجر تو خرابستدانی که شرط نبود خط بر خراب منویس
هوش مصنوعی: اگر دلی از هجر تو ویران است، چگونه میتوانی از آن انتظار صبر داشته باشی؟ آیا نمیدانی که نباید بر دل خراب من چیزی بنویسی؟
هر قصه که آنرا بر خون دل نویسمآنرا بخوان که شاید آنرا جواب منویس
هوش مصنوعی: هر داستانی که با احساسات عمیق و دردناک بنویسم، آن را بخوان، زیرا شاید پاسخی برای آن نیز نوشته شده باشد.