شمارهٔ ۱۲۳ - جمال‌الدین عبدالرزاق

بی تو چونان زغم هجر تو می بگدازمکه بگوشی نرسد صعب ترین آوازم

کشته عشق توام جای ملامت باشد؟خود بدین زنده ام انصاف و بدین مینازم

چند بردوخته چشم از تو درم پرده خویشچند سوزم بغم عشقت و تاکی سازم

زلف را گو بمدارا دل من بازفرستورنه این شرم در اندازم و اندریازم

مهرتنگ شکرت را بدو لب بردارمبند زلفت چو دل و جان پس پشت اندازم

از رخت گل چنم و شعبده ها دانم کردوز لبت می خورم و عربده ها آغازم

ترکتازی کنم و بوسه پیاپی زنمتتا که گوید که مزن وز تو که دارد بازم

برزنم دست بابرویت و همچون زلفتپای بر ماه نهم تا که سر اندربازم

نشود مس وجودم بحقیقت اکسیرتا نه در بوته هجر تو همی بگدازم