شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات و دردهای خود را از عشق و ناکامی بیان می‌کند. او می‌گوید که همه چیزهایی که می‌بیند، نتیجه وضعیت ناگوارش است و هیچ خوشی در زندگی ندارد. او به بی‌وفایی و وعده‌های ناپایدار معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که این رنج‌ها نه به خاطر عشق واقعی، بلکه به خاطر تقدیر بدش است. شاعر همچنین از تحمل خود آگاه است و از بی‌رحمی معشوقش شکایت می‌کند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده احساس تنهایی، ناامیدی و غم شیرین ناشی از عشق است.
هر جور که من ز یار می بینماز نامه روزگار می بینم
هوش مصنوعی: هر طوری که من از دوست خود میبینم، همینطور هم از نشانههای زمان و سرنوشت متوجه میشوم.
عیشی نه بکام دل همیرانمرنجی نه باختیار می بینم
هوش مصنوعی: من نه از زندگی چیزی به دست میآورم که دلخواه من باشد و نه از رنجهایی که میکشم، چیزی به انتخاب خودم است.
خون ریزی وعده های او دیدمجان دادن انتظار می بینم
هوش مصنوعی: من دیدم که وعده‌های او باعث خونریزی شده و حالا منتظر جان دادن هستم.
از بخت بدست این نه از عشقستمن عاشق صدهزار می بینم
هوش مصنوعی: این بند به این معناست که عشق واقعی نیست و تحت تأثیر شرایط و تقدیر است. شاعر به تجارب عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که او به خاطر بدشانسیاش، در عوض عشق واقعی، احساسات و جذابیتهای متعددی را تجربه می‌کند.
جان از غم عشق او نخواهم بردمیدانم و روی کار می بینم
هوش مصنوعی: من از درد عشق او جان نخواهم کند، چون میدانم و به وضوح میبینم که چه چیزی در انتظارم است.
من آخر این حدیث میخوانممن حاصل این شمار می بینم
هوش مصنوعی: در انتهای این داستان، نتیجه و پیام آن را بیان میکنم و به چیزی که از این تعداد مفهوم به دست میآید، توجه میکنم.
نامردی صبر خویش میدانمبی رحمی آن نگار می بینم
هوش مصنوعی: من بی‌رحمی آن معشوق را میبینم و احساس میکنم که تحمل کردن این بی‌وفایی، نشانهای از نامردی است.