شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از بیخبری دیگران از غم‌های خود سخن می‌گوید و می‌پرسد که این بیخبری چه فایده‌ای دارد. او می‌خواهد که تا زمانی که جانش در بدنش است، از او حمایت کنند و می‌افزاید که اگر جانش برود، دیگر هیچ سودی ندارد. به نوعی، شاعر به ارزش محبت و توجه در زمان حیات اشاره می‌کند.
چون بیخبری از غمم ایماه چه سودچون در تو نکرد اینهمه غم راه چه سود
هوش مصنوعی: وقتی تو از غم من بیخبری، چه فایده دارد؟ وقتی این همه غم در دل من وجود دارد، اما هیچ تاثیری بر تو ندارد، چه سودی در این وجود دارد؟
تا جان بتن منست بر من بخشایور نه چو برفت جانم آنگاه چه سود
هوش مصنوعی: تا زمانی که جان در بدن من است، بر من رحم کن، ولی اگر جانم برود، دیگر چه فایده‌ای خواهد داشت؟