شمارهٔ ۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به توصیف مهارت و جذابیت یک کافر (غیرمومن) می‌پردازد که دل‌ها را با زلف‌هایش اسیر خود کرده است. او از دل و دیده دعوت می‌کند که اگر از سنگ نیستند، پند بگیرند و عبرت آموزی داشته باشند. به نوعی، این ابیات به تأثیر عمیق زیبایی و محبت اشاره دارد و مخاطب را به تفکر وادار می‌کند.
یک شهر همیکنند فریاد و نفیردر مانده بدست زلف آن کافر اسیر
هوش مصنوعی: در این شهر، همه در حال فریاد و ناله هستند و به نظر میرسد که در چنگال زلف آن کافر گرفتار شدهاند.
ای دل اگر از سنگ نئی پند پذیروی دیده اگر کور نئی عبرت گیر
هوش مصنوعی: ای دل، اگر تو سنگ نیستی که پند نپذیری، و اگر چشمانت کور نیستند، پس باید عبرت بگیری و از این تجربیات گذشته درس بگیری.