شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این عبارات، شاعر از زیبایی و دردسر ناشی از عشق صحبت می‌کند. او به زلف‌های پیچیده و جذاب معشوق اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که وقتی او را می‌بیند، حتی نمی‌تواند او را بشناسد. در واقع، دل او به طرز عجیبی درگیر این عشق شده و نمی‌داند باید به چه کسی از احساسش بگوید.
نادیده هنوز آن رخ غم پردازشبر بود دلم زلف کمند اندازش
هوش مصنوعی: هنوز چهره غمانگیز او را نادیده گرفتهام، ولی دل من به خاطر موهایش که مثل کمند گیرایی دارند، درگیر شده است.
پس با که بگویم که دل من که ربودیاری که چو بینم نشناسم بازش؟
هوش مصنوعی: من نمیدانم با کی صحبت کنم درباره دلباختهام، کسی که وقتی او را میبینم، نمیتوانم او را بشناسم.