شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق و جدایی سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را نسبت به محبوبش ابراز می‌کند. او از تصمیمش برای وداع با همه اعضای وجودش سخن می‌گوید و می‌گوید که هر قدمی که برمی‌دارد، مانند پاره کردن بندهای سنگین است. هجران محبوبش را به سنگریزه‌های بی‌ارزش و محنت‌آور تشبیه می‌کند و از حسرت و عذاب ناشی از دوری می‌نالد. شاعر بیان می‌کند که نمی‌تواند از عذاب جدایی رهایی یابد و این درد ادامه‌دار است. در نهایت، او به ناتوانی‌اش در بیان احساساتش در کنار محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که شرایط را فراهم کند تا بتواند خواسته‌هایش را بیان کند.
بار فراق بستم و ، جز پای خویش راکردم وداع جملهٔ اعضای خویش را
هوش مصنوعی: من بار فراق را به دوش گرفتم و تنها پای خود را وداع کردم؛ سایر اعضای بدنم را از وداع بازداشتم.
گویی هزار بند گران پاره می‌کنمهر گام پای بادیه پیمای خویش را
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که با هر قدمی که در مسیر خود برمیدارم، بارهای سنگینی را که بر دوش دارم، از بین میبرم و احساس آزادی بیشتری میکنم.
در زیر پای رفتنم الماس پاره ساختهجر تو سنگریزهٔ صحرای خویش را
هوش مصنوعی: در پی دوری تو، لحظات و یادهایم به اندازهٔ الماس گرانقدر ارزش یافتهاند، در حالی که دردها و تنهاییهایم مانند سنگریزههایی در بیابان زندگیام فقط به چشم میآیند.
هر جا روم ز کوی تو سر بر زمین زنمنفرین کنم ارادهٔ بیجای خویش را
هوش مصنوعی: هر کجا که بروم، به یاد تو سرم را به زمین میزنم و از ارادهی نادرست خودم نفرین میکنم.
عمر ابد ز عهده نمی‌آیدش بروننازم عقوبت شب یلدای خویش را
هوش مصنوعی: مدت زمان زیادی از عمرم نمیگذرد، اما بر من مبارک است که عذاب شب یلدا را تجربه کردهام.
وحشی مجال نطق تو در بزم وصل نیستطی کن بساط عرض تمنای خویش را
هوش مصنوعی: در محفل وصال، فرصتی برای بیان احساسات و کلماتت وجود ندارد؛ بنابراین، تلاش کن تا خواستهها و آرزوهایت را بهدرستی نشان دهی و بسط دهی.