شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به جستجوی یاری dear و محبوب خود می‌پردازد. او از غم و اندوهی که بر دلش سایه افکنده، شکایت دارد و از صبا می‌خواهد تا به او کمک کند و دردهایش را ببیند. شاعر به شدت از دوری محبوب رنج می‌برد و احساس می‌کند که دیگر صبرش تمام شده است. همچنین او به محنت و رنج ناشی از جدایی اشاره می‌کند و در نهایت می‌خواهد ببیند منبع خوشحالی‌اش کجاست.
این زمان یارب مه محمل نشین من کجاستآرزو بخش دل اندوهگین من کجاست
هوش مصنوعی: این زمان، ای خدا، بگو کجاست آن ماهی که بر روی محمل نشسته باشد؟ و بگو کجاست آن کسی که بتواند دل غمگین من را تسکین دهد و آرزوهای مرا برآورده سازد؟
جانم از غم بر لب آمد، آه از این غم، چون کنمباعث خوشحالی جان غمین من کجاست
هوش مصنوعی: در آستانهی ناامیدی هستم و دلم پر از غم است. ای کاش میدانستم چطور میتوانم غم را از خود دور کنم و شادی را به وجودم بازگردانم. کجا میتوانم خوشحالی را پیدا کنم در حالی که این همه غم در دل دارم؟
ای صبا یاری نما اشک نیاز من ببینرنجه شو بنگر که یار نازنین من کجاست
هوش مصنوعی: ای باد صبا، لطفاً کمک کن و اشک نیاز من را ببین. ببین که چگونه رنج میکشم و نگاهی به یار عزیزم بنداز که کجاست.
دور از آن آشوب جان و دل ، دگر صبرم نماندآفت صبر و دل و آشوب دین من کجاست
دور از آن یار که باعث آشوب دل و تنگی من شده است آن یار که آفت دین و صبر من است کجاست؟
محنت و اندوه هجران کشت چون وحشی مرامایهٔ عیش دل اندوهگین من کجاست
هوش مصنوعی: درد و رنج جدایی مثل وحشی من را از پای درآورده است، حالا خوشحالی و سرورم که کجاست؟ دل غمگین من چطور میتواند شاد باشد؟