شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به حفظ و ماندگاری عشق و دوستی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که محبت و دوستی کهنه هنوز در دل باقی است و از محبوب می‌خواهد که برگردد و خود را نشان دهد. شاعر همچنین به ناامیدی از کینه و انتقام اشاره کرده و تأکید دارد که وفاداری و ارزش‌های واقعی مانند یک گنجینه در دل ها باقی می‌مانند. در نهایت، پیغام این است که حتی اگر انسان از دنیای رندی فاصله بگیرد، اصول اخلاقی و زهد همچنان در وجودش باقی است.
در دل همان محبت پیشینه باقی استآن دوستی که بود در این سینه باقی است
هوش مصنوعی: در دل من، همان محبت و دوستی کهن هنوز زنده است و در این سینه باقی مانده است.
باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز کنکان دل که بود صاف چو آیینه باقی است
هوش مصنوعی: بازگرد و زیبایی خود را نمایش بده و ناز کن، زیرا دل همچون آینهای صاف باقی مانده است.
از ما فروتنی‌ست بکش تیغ انتقامبر خاطر شریفت اگر کینه باقی است
هوش مصنوعی: اگر هنوز کینهای در دل داری، با این حال، ما فروتنانه خواهیم بود. پس انتقام خود را بگیر و بر دل شرافتت بکوب.
نقدینه وفاست همان بر عیار خویشقفلی که بود بر در گنجینه باقی است
هوش مصنوعی: مال و دارایی واقعی همان چیزی است که با ارزش خود شناخته میشود؛ قفلی که بر در گنجینه وجود دارد، همچنان باقی است.
وحشی اگر ز کسوت رندی دلت گرفتزهد و صلاح و خرقهٔ پشمینه باقی است
هوش مصنوعی: اگر دل تو از لباس رندی و سرخوشی گرفته و دلتنگ شده است، باز هم زهد و نیکی و لباس پشمی برای حفظ معنویت و تقوا وجود دارد.