شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شور و هیجان عشق سخن می‌گوید که ناگهان به او وارد می‌شود و سپس ناپدید می‌شود. او از آتش شوقی که در دلش به وجود آمده، و از اشک‌هایی که به جای آب بر چشمانش می‌ریزد، صحبت می‌کند. این احساسات او را بی‌قرار می‌کند و او را وادار می‌سازد تا به سوی معشوقش برود، اما معشوق با بی‌محلی از او فاصله می‌گیرد و او را راند می‌کند. شاعر دوباره تلاش می‌کند تا او را به خود جلب کند، اما نتیجه‌ای نمی‌گیرد و در نهایت با حسرت تنها می‌ماند.
گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفتآتش به جای آب ز چشمم فشاند و رفت
هوش مصنوعی: او به سراغ من آمد و با شعلههای شوق دل مرا سوزاند و به سرعت رفت. آتش اشکهایم را به جای آب روانه کرد و از پیش من رفت.
آمد چو باد و مضطربم کرد همچو برقوز آتشم زبانه به گردون رساند و رفت
هوش مصنوعی: به طور ناگهانی و با سرعت بسیار، باعث شد که من مضطرب شوم، بهگونهای که مانند یک برق و شعله آتش به آسمان رسید و سپس ناپدید شد.
برخاستم که دست دعایی برآورمدشنام داد و راه دگر کرد و راند و رفت
هوش مصنوعی: برخاستم تا دست نیاز به سوی آسمان بلند کنم و دعا کنم، اما او به من ناسزا گفت و راه دیگری در پیش گرفت و رفت.
از پی دویدمش که عنان گیریی کنمافراشت تازیانه و مرکب جهاند و رفت
هوش مصنوعی: به دنبال او دویدم تا او را بگیرم، اما او با شجاعت و سرعتی که داشت، با تازیانهاش بر مرکب دنیا راند و از دستم در رفت.
وحشی نشد نصیبم ازو تازیانه‌ایچشمم به حسرت از پی او بازماند و رفت
هوش مصنوعی: من از او چیزی نصیبم نشد، فقط یک تازیانه نصیبم شد و چشمانم با حسرت به راه او دوخته مانده و او رفته است.