شمارهٔ ۱۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و قدرت عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از کمانی یاد می‌کند که ناز را برمی‌گیرد و با اشاره به فتنه‌ای که به وجود می‌آورد، نشان می‌دهد که عشق می‌تواند شور و شوق خاصی ایجاد کند. لاله‌ای که در دشت می‌روید، نمادی از زیبایی و زندگی است که از آب و خاک شکل گرفته. شاعر به آتش عشق اشاره کرده و می‌گوید که طبع بازیگوش معشوق می‌تواند آتش‌های بسیاری برپا کند. او خود را در وضعیت وحشی و آزاد احساس می‌کند و تاکید می‌کند که به عنوان صید، نمی‌خواهد تسلیم شود. در واقع، تمام این تمثیل‌ها بیانگر پیچیدگی‌ها و لذایذ عشق و عواطف انسانی است.
ناز برگیرد کمان در وقت ترکش بستنتفتنه پاکوبان شود هنگام ابرش جستنت
هوش مصنوعی: زمانی که کمان ناز برمیدارد و تیرش را میکشد، آشفتگی و غفلت به وجود میآید و هنگام باران، به دنبال ابرها میگردی.
لاله آتشناک رویاند ز آب و خاک دشتز آب خوی رخساره از گرد سواری شستنت
هوش مصنوعی: گل لاله‌ای که از حرارت زمین و رطوبت دشت برای رویدنی به دنیا آمده، به مانند چهرهای زیباست که از گرد و غبار نجات یافته و پاک و شفاف شده است.
پیش دست و قبضه‌ات میرم که خوش مردم کش استدر کمان ناز تیر دلبری پیوستنت
هوش مصنوعی: به سمت دستان تو میروم، زیرا انسانهای خوب را در کمان ناز تیر زیبایی تو، به دست میگیرند.
تا چه آتشها کند بر هر سر کویی بلندشوخی طبع تو و یک جا دمی نشستنت
هوش مصنوعی: تا چه حد می‌تواند شوخی و لطافت طبع تو در هر گوشه و خیابانی آتش به پا کند، در حالی که گاهی فقط به یک جا نشستن اکتفا میکنی.
وحشیم من جای من میدانگه نخجیر تستنیستم صیدی که باید کشت و باید خستنت
هوش مصنوعی: من موجودی وحشی هستم و در جایی که تو شکار میکنی، نمیتوانم آرام بگیرم. من یک شکارچی نیستم که باید تسلیم شوم یا تو را خسته کنم.