شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و دلتنگی‌های شاعر اشاره دارد. شاعر از زیبایی معشوق و جذابیت‌های او سخن می‌گوید و از شوق و عشق عمیق خود به او پرده برمی‌دارد. او به تاثیر لبخند معشوق و زیبایی ابروهایش اشاره می‌کند و از شور و شوق ناشی از عشق خود صحبت می‌کند. همچنین، شاعر به احساس ترس و ناتوانی در برابر عشق و جاذبه‌های معشوق اعتراف می‌کند و به فریب‌خوردگی ناشی از غمزه‌های او اشاره دارد. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که ای کاش به اندازه آرزوهایش جان داشت تا بتواند جان‌های بسیاری را فدای معشوق کند.
نویدِ آشنایی می‌دهد چشمِ سخن‌گویتگرفته انس گویا نرمیی با تندی خویت
هوش مصنوعی: چشمان تو که سخن میگویند، خبر از آشنایی و آشنایی میدهند. به نظر میرسد که در وجود تو نوعی لطافت وجود دارد، هرچند که رفتار تو گاهی تند و جدی است.
بمیرم پیشِ آن لب این‌چنین گاهی تبسم کنبحمدالله که دیدم بی گره یک بار ابرویت
هوش مصنوعی: میمیرم پیش آن لب که گاهی اینگونه لبخند میزند، الحمدلله که یک بار ابرویت را بدون گره دیدم.
به رویت مردمانِ دیده را هست آن‌چنان میلیکه ناگه می‌دوند از خانه بیرون تا سرِ
کویت
هوش مصنوعی: نگاه تو چنان جذابیتی دارد که مردم تماشاچی از شوق ناگهان از خانه بیرون می‌دوند تا به دیدار تو برسند.
شرابی خورده‌ام از شوق و زور آورده می‌ترسمکه بردارد مرا ناگاه و بیخود آورد سویت
هوش مصنوعی: من از شوق و هیجان، نوشیدنی خورده‌ام و از این احساس شدیدی که دارم میترسم ناگهان حالتی پیدا کنم و بیخبر به سمت تو بروم.
ز آتش آب می‌جویم ببین فکرِ محالِ منوفاداری طمع می‌دارم از طبعِ جفاجویت
هوش مصنوعی: من به دنبال آب از میان آتش هستم و این نشاندهندهٔ افکار غیرممکنی است که در سر دارم. در عین حال، از ذات بیوفای تو انتظار وفاداری دارم.
فریبِ غمزه امروز آن‌قدر خوردم که می‌بایدمجرب بود هر افسون که بر من خواند جادویت
هوش مصنوعی: امروز آن‌قدر از نگاه و حرکات فریبندهی تو آسیب دیدم که لازم است در برابر هر جادویی که بر من میخوانی، تجربه و دانش کافی داشته باشم.
چه بودی گر به قدرِ آرزو جان داشتی وحشیکه کردی صدهزاران جان فدای یک سرِ مویت
هوش مصنوعی: اگر به اندازه آرزوهایت زندگی میکردی، چه چیزی میشدی، وحشی؟ تو که صدها جان را فدای یک تار موی خود کردی.