شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت ناگوار و ویرانی زندگی خود اشاره می‌کند. او از ورود کسی به زندگی‌اش سخن می‌گوید که باعث تخریب خانه‌اش شده است. در ادامه، از خونی می‌گوید که بی‌دلیل به سوی او ریخته شده و چشمش به خاطر این ناکامی‌ها، اشکبار شده است. این آلام باعث می‌شود که دیگران او را دیوانه و پریشان حال بشمارند. در کل، شاعر به ابراز درد و ناامیدی از وضعیت خود می‌پردازد.
اینست کزو رخنه به کاشانهٔ من شدتاراجگر خانهٔ ویرانه من شد
هوش مصنوعی: این شخصی که به منزل من وارد شد، باعث خرابی و نابودی زندگی من شده است.
اینست که می ریخت به پیمانهٔ اغیارخون ریخت چو دور من و پیمانهٔ من شد
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که کسی که به دیگران توجه می‌کند و نگاهی به زندگی آنان دارد، در واقع خون خود را به هدر داده و به تناقضی دچار شده است. وقتی شخصی از خود به دور می‌شود و به چیزهای دیگر مینگرد، زندگی‌اش عذابآور و تلخ می‌شود. در نهایت، اشاره به این دارد که خود فرد باید در مرکز توجهش قرار گیرد و نه دیگران.
اینست که چشم تر من ابر بلا ساختسیل آمد و بنیاد کن خانهٔ من شد
هوش مصنوعی: چشمانم که پر از اشک است، مانند ابری شدهاند که طوفانی به همراه دارد و سیل به راه انداخته و خانهام را ویران کرده است.
اینست که چون دید پریشانی من ، گفت :وحشی مگر اینست که دیوانهٔ من شد
هوش مصنوعی: وقتی که او پریشانی و بیتابی مرا دید، گفت: آیا این وضعیت من باعث دیوانه شدن تو شده است؟