شمارهٔ ۱۳۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به دغدغه‌های عاطفی و غم‌های درونی می‌پردازد. او می‌گوید که اگر دل انسان از غم آزاد نباشد، حتی زیبایی‌هایی چون گل نیز معنایی ندارند. فریادهایش از ظلم و بیداد که به او رسیده، بیان‌گر این است که در دنیایی که بیدادگری وجود دارد، امید به بهبود اوضاع کم‌رنگ می‌شود. استفاده از تصاویر چون پروانه، شمع و توسن، به احساسات عمیق و تنهایی او اشاره دارد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر عالم به ظاهری زیبا باشد، درونش نمی‌تواند خوشحال باشد.
گل چیست اگر دل ز غم آزاد نباشداز گل چه گشاید چو دلی شاد نباشد
هوش مصنوعی: گل چه ارزشی دارد اگر دل از غم آزاد نباشد؟ چه سودی از گل خواهد بود اگر دلی شاد نباشد؟
خواهم که ز بیداد تو فریاد برآرمچندان که دگر طاقت فریاد نباشد
هوش مصنوعی: میخواهم از ظلم و ستم تو به شدت شکایت کنم، به حدی که دیگر نتوانم فریاد بزنم و خسته شوم.
شهری که در او همچو تو بیدادگری هستبیدادکشان را طمع داد نباشد
هوش مصنوعی: شهرهایی که در آن ستمگران مانند تو وجود دارند، جایی برای ستمگران دیگر نیست که به ظلم و فساد بپردازند.
پروانه که و ، محرمی خلوت فانوسچون در حرم شمع ره باد نباشد
هوش مصنوعی: پروانه که در کنار نور چراغ است، در فضایی خصوصی و آرام، مانند کسی است که در معبدی در کنار شمع حضور دارد و از وزش باد نمیترسد.
سنگی به ره توسن شیرین نتوان یافتکاتش به دلش از غم فرهاد نباشد
هوش مصنوعی: در مسیر اسب شیرین، نمیتوان سنگی پیدا کرد که آتش دلش از غم فرهاد نداشته باشد.
وحشی چه کنی ناله که معمور نشد دلبگذار که این غمکده آباد نباشد
هوش مصنوعی: وحشی، چه فایدهای دارد که به ناله و شکایت بپردازی در حالی که دل آدم آرام نمیگیرد؟ بهتر است بپذیری که این مکان غمانگیز هیچگاه سرشار از شادی نخواهد شد.