شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد دوران گذشته‌ای می‌افتد که دشنام و جدایی از معشوق، برایش خوشایند بوده است. او به این فکر می‌کند که اگر یاریهای قبلی را فراموش نکرده بود، اکنون پاسخ به این دشنام‌ها نیز آسان‌تر می‌بود. شاعر به این حالت کنونی خود اشاره می‌کند که دیگر توانایی تحمل دشنام را ندارد و از درد و رنج این جدایی می‌نالد. او تأکید می‌کند که خشم و ناراحتی‌اش موقتی نیست و با گذشت زمان این احساسات همچنان در او باقی خواهند ماند.
بود آن وقتی که دشنام تو خاطر خواه بودبنده بودیم و زبان ماجرا کوتاه بود
هوش مصنوعی: روزی بود که وقتی تو به کسی بد میگفتی، آن شخص به خاطر علاقهاش به تو، این دشنام را تحمل میکرد. در آن زمان، ما نیز در آن بستر بودیم و حرفهایمان کم و مختصر بود.
حق یاریهای سابق گر نبستی راه نطقدرجواب این که گفتی نکته‌ای در راه بود
هوش مصنوعی: اگر به یاد یاریها و کمکهای گذشتهات نباشی، نمیتوانی پاسخی به این که گفتی نکته‌ای در مسیر وجود دارد، بدهی.
پیش ازینم جان فزودی لذت دشنام اواله اله از چه امروز اینچنین جانکاه بود
هوش مصنوعی: قبل از این، از دشنام او لذت میبردم، اما نمیدانم چرا امروز این قدر جانکاه و دردآور شده است.
گو مده فرمان که دیگر نیست دل فرمان پذیرحکم او می‌رفت چندانی که اینجا شاه بود
هوش مصنوعی: این متن به نوعی اشاره به بیاعتنایی و ناتوانی در اطاعت از دستورات دارد. گویا فردی نمیتواند دیگر به سفارشات یا فرمانها توجه کند و دلی که زمانی آمادهی پذیرش و اطاعت بود، اکنون دیگر چنین نیست. به نوعی میتوان گفت که او قبلاً در موقعیتی بود که به عنوان یک شاه شناخته میشد، اما حالا دیگر حاکمیتی در دل ندارد و نمیتواند به آسانی به اوامر عمل کند.
سالها هم بگذرد وحشی که سویش نگذرمتا نپنداری که خشم ما همین یک ماه بود
هوش مصنوعی: سالها اگر بگذرد، من هرگز به سوی تو نخواهم رفت تا تو فکر نکنی که خشم ما تنها به همین یک ماه محدود بود.