شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای مستی می‌پردازد. شاعر به زیبایی و جذابیت نوشیدنی‌ها اشاره می‌کند و از تجربیات کسانی که در میخانه‌ها به سر می‌برند صحبت می‌کند. او بر این نکته تأکید دارد که هیچ‌کس نباید از مستی و شادی و دلخوشی واقعی دیگران بی‌خبر بماند. در نهایت، این شعر دعوتی است به رهایی از قیود و درکی عمیق‌تر از لذت‌های زندگی، حتی اگر ظاهر آن با زهد و احتیاط مغایرت داشته باشد.
شکل مستانه و انکار شرابش نگریدتا ندانند که مست است ، شتابش نگرید
هوش مصنوعی: شکل و حالت شاداب و سرخوش او از شراب را پنهان می‌کند و نمیگذارد کسی متوجه شود که او مست است و به همین دلیل، حرکاتش هم نشان از شتاب و بیتابی ندارد.
آنکه گوید نزدم جام و زد آتش به دلمچهره افروختن و میل کبابش نگرید
هوش مصنوعی: کسی که ادعا می‌کند که نزد من آمد، اما فقط دل مرا سرشار از آتش کرد و به زیباییاش توجهی نکرد.
سد گل تازه شکفته‌ست ز گلزار رخشگل گل افتاده برو از می نابش نگرید
هوش مصنوعی: سدی از گلهای تازه در باغ زیبایی به وجود آمده است. به چهرهاش تماشا کن؛ گلهای زیادی بر روی آن است و از شراب نابش به آن ننگر.
تا نپرسیم از آن مست که کی می‌زده‌ایچین بر ابرو زدن و ناز و عتابش نگرید
هوش مصنوعی: تا زمانی که از آن کسی که مست است نپرسیم که در چه زمانی میزدهای، ما نمیتوانیم به زیبایی چیندار ابرو و ناز و عتاب او توجه کنیم و به آن افتخار کنیم.
آنکه می‌گفت به وحشی که منم زاهد شهرگو بیایید به میخانه ، خرابش نگرید
هوش مصنوعی: شخصی که به وحشی میگوید که من زاهد شهر هستم، به او میخواهد بگوید که بیاید به میخانه، اما حال و روز خرابش را تماشا نکنید. یعنی به جای قضاوت بر اساس ظاهر، به عمق زندگی و تجربیات انسانها توجه کنید.