شمارهٔ ۱۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات و اندوه ناشی از عشق می‌پردازد. او به غم و بی‌قراری ناشی از عشق اشاره می‌کند و عقل را فرا می‌خواند که از عشق دوری کند، زیرا عشق به نوعی دشمن خرد و فرزانگی است. شاعر همچنین تأکید می‌کند که وجود غم شاید باعث خوشحالی باشد و در دلش خانه‌گزیند. در نهایت، او به شمعی هم‌چون پروانه‌ای اشاره می‌کند که در آتش عشق می‌سوزد و تبدیل به مرغی وحشی می‌شود. این شعر، ترکیبی از احساسات عاشقانه، غم و دیوانگی را به تصویر می‌کشد.
بازم غم بیهوده به همخانگی آمدعشق آمد و با نشأهٔ دیوانگی آمد
هوش مصنوعی: دوباره غم بیدلیل به سراغ من آمده و عشق با حالت جنونآمیزش به زندگیام ورود کرده است.
ای عقل همانا که نداری خبر از عشقبگریز که او دشمن فرزانگی آمد
هوش مصنوعی: ای عقل، بدان که تو از عشق چیزی نمیدانی. بهتر است از او دور شوی، چرا که عشق دشمن حکمت و دانش است.
خوش باشد اگر کنج غمت هست که این دلبا رخنهٔ دیرینه به ویرانگی آمد
هوش مصنوعی: اگر در گوشهای از غم تو خوشی وجود داشته باشد، این دل با تمامی زخمها و خرابیهایی که در طول زمان دیده، به آنجا رسیده است.
دارد خبری آن نگه خاص که سویممخصوص به سد شیوهٔ بیگانگی آمد
هوش مصنوعی: چشمان خاصی خبری دارند که به سمت من آمدهاند و نشاندهندهی محبت و نزدیکی هستند، در حالی که من در برابر بیگانگی قرار دارم.
ای شمع به هر شعله که خواهیش بسوزانمرغ دل وحشی که به پروانگی آمد
هوش مصنوعی: ای شمع، با هر شعلهای که میخواهی بسوز، مرغ دل بیقرار را که به عشق تو آمده است، بسوزان.