شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حال و هوای عاشقانه و دردناک شاعر است. شاعر به عشق و فراق اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشق اگر جانش را رها کند، قدرتی در کشتن دیگران پیدا می‌کند. او از غم و اندوه خود شکایت می‌کند و می‌گوید که خانهٔ غم را رها کند تا ویران شود. همچنین، از بی‌سامانی و سردرگمی می‌نالد و به یارانش می‌گوید که نصیحت‌ها و مشورت‌ها تا کی ادامه خواهد داشت. در پایان، با وجود داغ و درد از رقیبان، از حال دل خود و چالش‌های عاشقانه‌اش سخن می‌گوید.
اغیار را آسان کشد عاشق چو ترک جان کندهر کس که از جان بگذرد بسیار خون آسان کند
هوش مصنوعی: عاشق، وقتی که از جان خود بگذرد، به راحتی میتواند دیگران را آسیب بزند. هر کسی که جان خود را فدای عشق کند، به سادگی میتواند دیگران را دچار درد و رنج کند.
ای دل به راه سیل غم جان را چه غمخواری کنیاین خانهٔ اندوه را بگذار تا ویران کند
هوش مصنوعی: ای دل، چرا به غم و اندوهی که بر جانم سایه افکنده، دلسوزی میکنی؟ بگذار این خانهٔ پر از غم و اندوه به ویرانی دچار شود.
جان صرف پرکاری که او چون رو به بازار آوردبازار خوبان بشکند نرخ بلا ارزان کند
هوش مصنوعی: کسی که به کار و تلاش زیاد میپردازد، در نهایت موفقیتش به اندازهای است که وقتی او به میدان و رقابت میآید، همه چیز برایش آسانتر و ارزانی میشود و رقابت را شکست میدهد.
از بی سر و سامانیم یاران نصیحت تا به کیاو می‌گذارد تا کسی فکر سرو سامان کند
هوش مصنوعی: ما به خاطر بینظمی و عدم ثبات خود، به نصیحت دوستان گوش نمیدهیم. این حالت ادامه دارد تا زمانی که کسی به فکر ایجاد نظم و ساماندهی ما باشد.
شد کعبهٔ دل از بتان بتخانه وحشی چون کنمداغ رقیبانش اگر آتشگه گبران کند
هوش مصنوعی: دل من مانند کعبهای شده است که پر از بتهای وحشی است. حالا چطور میتوانم غم و رنج عشق را تحمل کنم اگر آتش دلی که به معشوق تعلق دارد، شعلهور شود؟