شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از فیض و بخشش خداوند می‌پردازد. شاعر از خداوند می‌خواهد که به او نطق و بیان عطا کند تا بتواند شکرگزاری صحیحی را انجام دهد. همچنین، او بیان می‌کند که جواهرات و نعمت‌های خداوند بسیار زیاد است و کم است که انسان بتواند در برابر آنها شکرگزاری کند. در ادامه، شاعر از فیض و کرم خداوند یاد می‌کند و می‌گوید که این فیض می‌تواند به او طبع و روانی بدهد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌خوبی از نعمت‌های خداوند سپاسگزاری کند، مگر اینکه فرصتی ویژه به او داده شود.
هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهددر خور شکر عطای تو زبانی بدهد
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که نعمت تو باعث شود که من توان صحبت کردن پیدا کنم و زبانی به من بدهی که شایسته شکرگزاری از بخششهای تو باشد؟
آن جواهر که توان کرد نثار تو کم استهم مگر همت تو بحری و کانی بدهد
هوش مصنوعی: آنجا که میگویی جواهرات برای تو کم است، باید بگویم که اگر ارادهات به اندازه دریا باشد، ممکن است بتوانی گنجهایی به دست آوری.
چشمهٔ فیض گشا خاطر فیاض شماستوه چه باشد که به ما طبع روانی بدهد
هوش مصنوعی: چشمهٔ فیض و بخشش، ناشی از دل generous و سخاوتمند شماست. و چه چیزی هست که به ما روح و نشاط ببخشد؟
وحشی از عهدهٔ شکر تو نیاید بیرونعذر این خواهد اگر عمر امانی بدهد
هوش مصنوعی: وحشی نمی‌تواند از شکرگزاری تو به خوبی برآید و اگر فرصتی به او بدهی، می‌خواهد عذرخواهی کند.