شمارهٔ ۱۹۰

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و احساسات خود نسبت به یار اشاره می‌کند. او می‌گوید که باید اندکی از یار شکوه کند و بعد از آن بسیار بگوید و گریه کند. وی حال خود را با سوز و گداز بیان می‌کند و می‌گوید که چاره‌ای جز محبت و ابراز احساسات ندارد. شاعر از یاری که بعد از مدت‌ها به او سر زده، انتظار دارد که حالش را بپرسد و به او توجه کند. او همچنین اشاره می‌کند که اگر در جمعی ناراحتی وجود دارد، بهتر است آن را بیان کند. در پایان، شاعر به مشکلاتی که در رابطه‌اش با یار ایجاد شده، می‌پردازد و می‌گوید که نمی‌خواهد نامش از یاد دوست برود و خواهان خاطره‌ای کوچک از خود است. در نهایت، او از اشتباهات خود و رنجش‌هایی که از رفتار دیگران متحمل شده، سخن می‌گوید.