شمارهٔ ۱۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او به سرخی و درد دل اشاره می‌کند و از رازهایی که دارد می‌ترسد، صحبت می‌کند. شاعر با عشق خود درگیر است و می‌خواهد دوری از آن شوخی کند که تنها باشد. او از زخم‌های ناشی از عشق حرف می‌زند و به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که در میان هیاهو، زیبایی‌اش نمایان است. او احساس می‌کند وقتی معشوق در نظرش باشد، هیچ اشکی نمی‌تواند از چشمانش بریزد، و او از دغدغه‌هایش می‌رود تا مبادا عشق را فراموش کند. در نهایت، او بیان می‌کند که احساس عشق و جنون او را به یک گل تبدیل کرده است، که نشان‌دهندهٔ وضعیت هیجان‌انگیز و عاطفی‌اش است.
سرخی‌ای کان ز نی تیر تو پیدا باشدرنگ خونابهٔ خم جگر ما باشد
هوش مصنوعی: قرمزیی که از تیر تو نمایان است، رنگ خونابهای است که از زخم دل ما ناشی میشود.
رازها دارم و زان بیم که بدنام شودمی‌کنم دوری از آن شوخ چو تنها باشد
هوش مصنوعی: رازهایی دارم و نگرانم که اگر افشا شوند، عزت و آبرویم آسیب ببیند. به همین خاطر از آن فرد بازیگوش دوری میکنم، به ویژه وقتی که او تنها باشد.
چون دهم جان کفنم پینهٔ مرهم گرددبسکه از تیغ توام زخم بر اعضا باشد
هوش مصنوعی: زمانی که جانم را به خاک بسپارم، پینهٔ مرهمی بر زخمهایم خواهد شد چرا که زخم‌های من از تیغ توست و به قدری است که نیاز به درمان دارد.
ای خوش آن ناز که چون بر سر غوغا باشیاثر خنده ز لب‌های تو پیدا باشد
هوش مصنوعی: ای کاش آن زیبایی که در میان شور و هیجان است، لبخند تو را نمایان کند و تأثیر آن در فضای autour حس شود.
چون تو در دیده نشینی نرود اشک بلیکی رود طفل زجایی که تماشا باشد
هوش مصنوعی: وقتی تو در نظر نباشی، اشک نمیریزد. واقعا چه اشکی میتواند از چشمان کودکی بریزد که در حال تماشا است؟
میرم از دغدغه چون غیر نباشد پیداکه مبادا حرم وصل تواش جا باشد
هوش مصنوعی: در حال رفتن از نگرانیها هستم، زیرا اگر کسی غیر از تو پیدا باشد، ممکن است در جایی برای وصل تو جا وجود داشته باشد.
گل گل از سنگ جنون گشت تن ما وحشیآری آری گل دیوانگی اینها باشد
هوش مصنوعی: گل به خاطر عشق و جنون، مانند چیزی شگفت و طبیعی در آمده است. وجود ما از حالت عادی خارج شده و به بیتابی و دیوانگی رسیده است. آری، این حالت دیوانگی و شور و شوق به واقعیت تبدیل شده است.