شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردهای عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از تحمل رنج ناشی از عشق می‌گوید و به تندی و زودجوشی معشوق اشاره می‌کند. بلبل، به خاطر شوقی که دارد، فریاد می‌زند و گل‌ها در این میان در حال خندیدن به این شوق هستند. شاعر از زیبایی و تجمل ظاهری خود می‌گوید و دلی پردرد را هم به تصویر می‌کشد. زلف محبوبش، او را محصور کرده و باعث می‌شود که احساساتی بی‌نظیر و دردناک در او بوجود آید. در نهایت، او نارضایتی و رنجش خود را از عشق بیان می‌کند که حتی در درون چمنزاری پر از گل، حس تنهایی و درد را احساس می‌کند.
می‌کشم زان تند خو گر صد تغافل می‌کنددیگری باشد کجا چندین تحمل می‌کند
هوش مصنوعی: اگر او با رفتار تند خود مرا آزار دهد، حتی اگر دیگران به من بیتوجهی کنند، دیگر قادر به تحمل این همه نخواهم بود.
می‌کند فریاد بلبل از کمال شوق بادغنچه گویا خنده‌ای در کار بلبل می‌کند
هوش مصنوعی: بلبل به خاطر شوق و شادیاش صدای بلندی می‌زند و به نظر میرسد که غنچه نیز با این حالتی که بلبل دارد، در حال خندیدن است.
بر رخ چون زر سرشک همچو سیمم دید و گفتاین گدا را بین که اظهار تجمل می‌کند
هوش مصنوعی: او با چهرهای که همچون طلا میدرخشد و اشکهایی مانند نقره دارد، به من نگاه کرد و گفت: «ببینید این درویش چگونه لباس تجملاتی بر تن کرده است.»
زلف او دل برد و کاکل در پی جانست وایکانچه با جانم نکرد آن زلف، کاکل می‌کند
هوش مصنوعی: موهای او دل مرا ربوده و دستههای آن به دنبال جان من است. وای از آنچه که آن زلف با جانم کرد، این دستهها نیز همان کار را میکنند.
می‌کند بی نوگلی خونابهٔ دل در کناردر چمن وحشی چنین دامن پر از گل می‌کند
هوش مصنوعی: دلbroken با غمهایش در کنار درختان چمن وحشی، دامنش را پر از گلهای زیبا می‌کند.