شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و نگرانی شاعر درباره عشق می‌پردازد. شاعر ابراز می‌کند که نمی‌خواهد عشقش به آلودگی کشیده شود و به زیبایی و پاکی معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او خود را به پروانه‌ای تشبیه می‌کند که برای رسیدن به معشوق آماده سوزاندن خود است. همچنین اشاره می‌شود که عشق واقعی نمی‌تواند بی‌اثر و بی‌دوام باشد، زیرا جان آدمی از عشق آسیب می‌بیند. در مجموع، شعر درگیرهای عاطفی و درونی شاعر را در رابطه با عشق و پاکی آن بیان می‌کند.
هرگز به غرض عشق من آلوده نگرددچشمم به کف پای کسی سوده نگردد
هوش مصنوعی: چشمانم هرگز به خاطر عشق، آلوده به هدفی نخواهد شد و به پای کسی نگاه نخواهد کرد.
آلوده نیم چون دگران این هنرم هستکز صحبت من هیچکس آلوده نگردد
هوش مصنوعی: من مانند دیگران آلوده نیستم؛ این ویژگی من است که هیچکس از صحبتهای من دچار آلودگی نمیشود.
پروانه‌ام و عادت من سوختن خویشتا پاک نسوزم دلم آسوده نگردد
هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای هستم که به سوختن عادت کردهام. تا زمانی که خودم را نسازم و به کلی پاک نشوم، دل من آرام نخواهد شد.
با بلهوس از پاکی دامان تو گفتمتا باز به دنبال تو بیهوده نگردد
هوش مصنوعی: به کسی که هیچگونه هدف و آرزویی ندارد، گفتم که نمی‌خواهد به دنبال تو بگردد، چون تو پاک و معصوم هستی و او نباید به سراغ تو بیاید.
وحشی ز غمش جان تو فرسود عجب نیستجانست نه سنگست که فرسوده نگردد
هوش مصنوعی: غم وحشی باعث شده که جان تو خسته و ناتوان شود، و این امر عجیبی نیست، زیرا جان تو از جنس سنگ نیست که در برابر مشکلات دوام بیاورد.